Donderdag 31 mei 2012
Wonderbaarlijk wat er iedere dag weer kan gebeuren. Het verbaast mij iedere keer weer. Nu ik alles wat meer maar laat gebeuren, meer open voor sta, er ook bijzondere dingen kunnen gebeuren.
Bij het wakker worden voelde ik meer spanning dan gisteren, de vrije dag. Maar wat die onrust inhield kan ik niet verwoorden. De wandeling? De volgende overnachting? Zoals gezegd: geen idee. Ik bedacht me dat ik ook erg onrustig had geslapen.
Het was mijn bedoeling om redelijk op tijd te starten en om 10 uur trok ik de deur achter mij dicht. De betaling was gisteravond al geregeld, want de heer en vrouw des huizes zouden beiden afwezig zijn vanochtend. In het dorp, aan de doorgaande weg, nog wat voedsel voor onderweg ingeslagen. Net buiten het dorp komt mij de eigenaresse tegemoet van haar werk. Nog een laatste groet, dan ben ik weg.
Het eerste gedeelte van de etappe ging ik fluitend, zingend, lachend en genietend over paden en wegen. De zon had zich verstopt achter een dik pak wolken. Hier en daar stoppen om kersen te plukken en te eten. Daarnaast werd ik vanaf het begin, gedurende de hele wandeling begeleid door een paar buizerds. Zelfs nog een mooie veer gevonden.
Gedurende het tweede deel van de reis begon ik mentaal in te zakken. Fysiek was het nog wel in orde. Slechts wat stekende irritatie in de rechterknie. Toch had die mentale dip meer en meer effect op het lichaam. Het steken in de nek, rugpijn, die rugzak: alles kwam weer wat opzetten.
Ik heb voor mijzelf geaccepteerd dat ik nu eenmaal in een snel tempo wandel. Dat vind ik zelf prettiger. Wel wil ik heel graag van dat dwangmatig kilometers maken af. In Ruède, 10 km voor mijn geplande stop, kom ik de ene na de andere overnachtingsmogelijkheid al tegen. Dat laat de moraal nog meer dalen. Wat te doen? Het is nog niet ver genoeg.
Kort voor Souech echter een bordje met: 'Chamdre d'Hotes'. Die besluit ik wel te nemen. Hoewel het nog altijd ver voor de stop in Encausse les Thermes ligt. De buizerds vliegen achter dat huis.
Als de vrouw mij binnenlaat begin ik al te twijfelen. Als ik de matrassen in het kamertje zie nog meer. Toch neem ik het; het moet goed zijn. Ik kan nog niet gelijk douchen, want het water is afgesloten. Wel krijg ik drinken aangeboden. Op mijn verzoek krijg ik thee. Zolang ik nog niet kan douchen geniet ik maar van de zon. Die uiteindelijk weer volop schijnt. En ik maak foto's van een wat verwaardeloosde woning, met een prachtige tuin.
Als ik later, in het begin van de avond, de eigenaresse om wat bronwater vraag, komt net haar partner thuis. Krantje bij zich, flesje Bordeaux. We worden voorgesteld en ik krijg spontaan een glas wijn aangeboden. Ik neem die uitnodiging aan en heb een heel diepgaand gesprek met hen beiden. Het mooiste is nog wel dat Pascal geen woord Engels spreekt. Martine wel, goed zelfs, en zij figureert als tolk.
Na een goed glas wijn en een mooi gesprek wens ik hen een bonne soirrée en bon nuit, a demain.
Wonderbaarlijk wat er iedere dag weer kan gebeuren. Het verbaast mij iedere keer weer. Nu ik alles wat meer maar laat gebeuren, meer open voor sta, er ook bijzondere dingen kunnen gebeuren.
Bij het wakker worden voelde ik meer spanning dan gisteren, de vrije dag. Maar wat die onrust inhield kan ik niet verwoorden. De wandeling? De volgende overnachting? Zoals gezegd: geen idee. Ik bedacht me dat ik ook erg onrustig had geslapen.
Het was mijn bedoeling om redelijk op tijd te starten en om 10 uur trok ik de deur achter mij dicht. De betaling was gisteravond al geregeld, want de heer en vrouw des huizes zouden beiden afwezig zijn vanochtend. In het dorp, aan de doorgaande weg, nog wat voedsel voor onderweg ingeslagen. Net buiten het dorp komt mij de eigenaresse tegemoet van haar werk. Nog een laatste groet, dan ben ik weg.
Het eerste gedeelte van de etappe ging ik fluitend, zingend, lachend en genietend over paden en wegen. De zon had zich verstopt achter een dik pak wolken. Hier en daar stoppen om kersen te plukken en te eten. Daarnaast werd ik vanaf het begin, gedurende de hele wandeling begeleid door een paar buizerds. Zelfs nog een mooie veer gevonden.
Gedurende het tweede deel van de reis begon ik mentaal in te zakken. Fysiek was het nog wel in orde. Slechts wat stekende irritatie in de rechterknie. Toch had die mentale dip meer en meer effect op het lichaam. Het steken in de nek, rugpijn, die rugzak: alles kwam weer wat opzetten.
Ik heb voor mijzelf geaccepteerd dat ik nu eenmaal in een snel tempo wandel. Dat vind ik zelf prettiger. Wel wil ik heel graag van dat dwangmatig kilometers maken af. In Ruède, 10 km voor mijn geplande stop, kom ik de ene na de andere overnachtingsmogelijkheid al tegen. Dat laat de moraal nog meer dalen. Wat te doen? Het is nog niet ver genoeg.
Kort voor Souech echter een bordje met: 'Chamdre d'Hotes'. Die besluit ik wel te nemen. Hoewel het nog altijd ver voor de stop in Encausse les Thermes ligt. De buizerds vliegen achter dat huis.
Als de vrouw mij binnenlaat begin ik al te twijfelen. Als ik de matrassen in het kamertje zie nog meer. Toch neem ik het; het moet goed zijn. Ik kan nog niet gelijk douchen, want het water is afgesloten. Wel krijg ik drinken aangeboden. Op mijn verzoek krijg ik thee. Zolang ik nog niet kan douchen geniet ik maar van de zon. Die uiteindelijk weer volop schijnt. En ik maak foto's van een wat verwaardeloosde woning, met een prachtige tuin.
Als ik later, in het begin van de avond, de eigenaresse om wat bronwater vraag, komt net haar partner thuis. Krantje bij zich, flesje Bordeaux. We worden voorgesteld en ik krijg spontaan een glas wijn aangeboden. Ik neem die uitnodiging aan en heb een heel diepgaand gesprek met hen beiden. Het mooiste is nog wel dat Pascal geen woord Engels spreekt. Martine wel, goed zelfs, en zij figureert als tolk.
Na een goed glas wijn en een mooi gesprek wens ik hen een bonne soirrée en bon nuit, a demain.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten