Zaterdag 2 juni 2012
De nacht in het Hébergement de St. Jacques was op zijn minst interessant. Enerverend, laat ik het zo maar noemen. Dat zo'n oud gebouw piept en kraakt is begrijpelijk. Alleen, toen ik eindelijk een poosje geslapen had, klonk het ineens: Iiiiiiiiiieeeeeeehhhhhhh!
Klaar wakker en rechtop in bed. Mijn hart ging als een gek te keer en slapen ho maar. 's Morgens bleek het de deur naar het toilet te zijn geweest. Die uit zich zelf(?) weer was opengedraaid.
Door alle commotie al vroeg uit de veren. Genoten van de zonsopgang in de bergen. In alle rust en stilte ontbijt genuttigd. Na de afwas ben ik in het dorp maar eens op zoek gegaan naar de route van de Chemin de St. Jacques. Welgeteld één bordje. Wijzend in de richting van een T-kruising. Daarna niets, niet links, niet rechts; helemaal niets. Later de supervisie houdende Madame nog gevraagd. Zij had de simpele oplossing: "Deur uit, naar rechts, door de poort, naar beneden. E voila."
Dat advies maar opgevolgd. Ik had weinig zin om gelijk al in de hitte moeilijk te gaan doen. Volgens de kaart liepen de GR 78 (de Chemin) en de openbare weg redelijk evenwijdig. Ik bleef in de buurt en zou het a la minute op kunnen pikken. Het nadeel van de openbare weg is het onwijs hardrijdende verkeer. Maar het is vlakker en loopt lekker door. De rust en stilte in het bos zijn niet te toppen, maar wel meer meters over steiler en moeilijker begaanbaar terrein.
In het eerste deel van de etappe waren de buizerds ook weer van de partij. Heel vroeg vanmorgen al, vlogen ze vlak boven de tuin van de pastorie. Nu vlogen ze soms amper 10 tot 15 meter bij mij vandaan. Rondcirkelend, laveren op de thermiek. Wat een waanzinnige ervaring iedere keer weer. Als ik stil blijf staan zijn zij echter zo weg. Cirkelen dan verderop in het rond.
Bij Montégut heerlijk aan een stroompje een eerste eetpauze. Na iets meer dan 10 km, bij Nestier, besluit ik toch maar eens de Chemin op te zoeken. Weg en pad kruizen elkaar een paar keer. Ik was benieuwd of ik het pad überhaupt zou vinden. Bij de eerste kruising niet. Ook niets te zien. Op de tweede kruising wel, maar toen deed mijn linkervoet al zo veel pijn dat ik liever op de verharde weg bleef.
Daarna nog een flink eind omgelopen. Eigen schuld. Ik had meer bedrijvigheid in Izaux dan in Lortet verwacht. Aan het eind van de rit bleek dat dus precies andersom. Was ik op de route gebleven, was ik uren eerder onder dak geweest.
Dan had ik echter wel een prachtig panorama gemist. Had ik mijn batcape niet aan hoeven trekken in verband met regen en onweer. En had ik vermoedelijk niet zo veel blaren gehad.Wat brengt mijn Chemin mij morgen?
Route dag 15
De nacht in het Hébergement de St. Jacques was op zijn minst interessant. Enerverend, laat ik het zo maar noemen. Dat zo'n oud gebouw piept en kraakt is begrijpelijk. Alleen, toen ik eindelijk een poosje geslapen had, klonk het ineens: Iiiiiiiiiieeeeeeehhhhhhh!
Klaar wakker en rechtop in bed. Mijn hart ging als een gek te keer en slapen ho maar. 's Morgens bleek het de deur naar het toilet te zijn geweest. Die uit zich zelf(?) weer was opengedraaid.
Door alle commotie al vroeg uit de veren. Genoten van de zonsopgang in de bergen. In alle rust en stilte ontbijt genuttigd. Na de afwas ben ik in het dorp maar eens op zoek gegaan naar de route van de Chemin de St. Jacques. Welgeteld één bordje. Wijzend in de richting van een T-kruising. Daarna niets, niet links, niet rechts; helemaal niets. Later de supervisie houdende Madame nog gevraagd. Zij had de simpele oplossing: "Deur uit, naar rechts, door de poort, naar beneden. E voila."
Dat advies maar opgevolgd. Ik had weinig zin om gelijk al in de hitte moeilijk te gaan doen. Volgens de kaart liepen de GR 78 (de Chemin) en de openbare weg redelijk evenwijdig. Ik bleef in de buurt en zou het a la minute op kunnen pikken. Het nadeel van de openbare weg is het onwijs hardrijdende verkeer. Maar het is vlakker en loopt lekker door. De rust en stilte in het bos zijn niet te toppen, maar wel meer meters over steiler en moeilijker begaanbaar terrein.
In het eerste deel van de etappe waren de buizerds ook weer van de partij. Heel vroeg vanmorgen al, vlogen ze vlak boven de tuin van de pastorie. Nu vlogen ze soms amper 10 tot 15 meter bij mij vandaan. Rondcirkelend, laveren op de thermiek. Wat een waanzinnige ervaring iedere keer weer. Als ik stil blijf staan zijn zij echter zo weg. Cirkelen dan verderop in het rond.
Bij Montégut heerlijk aan een stroompje een eerste eetpauze. Na iets meer dan 10 km, bij Nestier, besluit ik toch maar eens de Chemin op te zoeken. Weg en pad kruizen elkaar een paar keer. Ik was benieuwd of ik het pad überhaupt zou vinden. Bij de eerste kruising niet. Ook niets te zien. Op de tweede kruising wel, maar toen deed mijn linkervoet al zo veel pijn dat ik liever op de verharde weg bleef.
Daarna nog een flink eind omgelopen. Eigen schuld. Ik had meer bedrijvigheid in Izaux dan in Lortet verwacht. Aan het eind van de rit bleek dat dus precies andersom. Was ik op de route gebleven, was ik uren eerder onder dak geweest.
Dan had ik echter wel een prachtig panorama gemist. Had ik mijn batcape niet aan hoeven trekken in verband met regen en onweer. En had ik vermoedelijk niet zo veel blaren gehad.Wat brengt mijn Chemin mij morgen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten